مقالات و پایان نامه ها

برنامه ریزی استراتژیک،پایان نامه درباره مدیریت دانش

 

برنامه ریزی استراتژیک

برنامه‌ریزی استراتژیک را می‌توان‌ تلاش منظم و سازمان یافته در جهت‌ اتخاذ تصمیمات و مبادرت به اقدامات‌ بنیادی تعریف کرد که به موجب آن ها، اینکه یک سازمان چیست، چه می‌کند، و چه اموری انجام می‌دهد، مشخص‌ خواهد شد. برنامه‌ریزی استراتژیک‌ ارتباطات و مشارکت را سهولت‌ بخشیده، علائق و ارزش های ناهمگرا را با یکدیگر همسو و منطبق می‌کند و تصمیم‌گیری منظم واجرای‌ موفقیت ‌آمیز راترویج وتشویق خواهد کرد. معمولا گفته می‌شود که در عمل‌ شرکت ها کمتر منابع خود را بررسی و تجزیه و تحلیل می‌کنند و مسائل‌ محیطی را در نظر می‌گیرند، بلکه‌ شرکت ها در عمل تصمیمات خود را روی‌ یک سلسله مراتبی که چه چیزی تأثیر بیشتری دارد و چه چیزی تأثیر کمتری‌ دارد، اتخاذ می‌کنند. ولی باید گفت که با گذشت زمان این نظر تغییر خواهد کرد و شرکت ها مجبور خواهند شد که به‌ برنامه‌ریزی استراتژیک روی آورند و اساس برنامه‌ریزی استراتژیک نیز بر پیش‌بینی استوار است. بنابراین‌ شرکتی که در یک محیط پرتلاطم و دائما در حال تغییر بسر می‌برد،بهتر است که برای مقابله با تغییرات‌ محیطی، تلاش های جهت پیش‌بینی‌ نمودن آینده انجام دهد. برنامه‌ریزی‌ استراتژیک برای سازمان ها و شرکت ها مبتنی بر این فرض است که رهبران و مدیران این سازمان ها و شرکت ها، اگر بخواهند سازمان ها و شرکت ها، اگر بخواهند سازمان ها و شرکت هایشان در سال هایی که در پیش‌رو دارند، رسالت‌ خود را به نحو مطلوبی به تحقق‌ برسانند و مراجعین و مشتریانن را راضی نگه دارند، باید خود استراتژیست های کارساز باشند. این‌ رهبران و مدیران باید نهایت بصیرت و آگاهی را در قلمرو تحت کنترل خود به‌ کار گیرند و برای این کار نیازمند آنند که برای تطبیق با محیط متغیر، استراتژی های کارساز تدوین کنند و برای تصمیم‌گیری‌شان باید مبناهای‌ استوار و قابل دفاع برپا نمایند. در واقع‌ برنامه‌ریزی استراتژیک ‌یک فرآیندی‌ است مرکب از یک سری تصمیمات‌ مرتبط و به هم تنیده شده،که به تهیه‌ یک خط مشی مؤثر برای مؤسسه منجر می‌گردد(اسماعیل پور،۱۳۸۶: ۲۲).

هنری مینتزبرگ، استراتژیست معروف کانادایی، پنج تعریف از استراتژی ارائه داده است که بدان میتوان P5 نام نهاد. یعنی می توان استراتژی را به معنای طرح و نقشه، و یا صف آرایی، و یا الگو، و یا موضع، و یا دیدگاه تعریف نمود.

یک برنامه استراتژیک، بستر یا چارچوبی است که یرای عملی ساختن تفکر استراتژیک و هدایت عملیات که منجر به تحقق نتایج مشخص و برنامه ریزی شده گردند، می باشد. چنین چارچوبی دارای هفت عنصر مشخص است:

*ماموریت سازمان

*تحلیل استراتژیک

*استراتژی

*اهداف بلند مدت

*برنامه های تلفیقی

*پیش بینی های مالی

*خلاصه اجرایی

اگرچه هریک از این عناصر به طور مستقل و جدا توسعه و تکامل می یابد، ولی بین آن ها یک ارتباط درونی نیز وجود دارد. آن ها بر روی هم ابزار مدیریتی مهمی را تشکیل می دهند که با استفاده از آن می توان ماهیت و مفهوم اصلی سازمان، جهت گیری کلان یا استراتژی مناسب و نقشه راهنمای لازم برای پیاده سازی استراتژی اتخاذ شده و دستیابی به نتایج بلند مدت را نیز تعیین کرد(کویین و همکاران،۱۳۷۳: ۴۹).