متن کامل – ارتباط بین مشارکت در ورزش‌های تفریحی و ابعاد سرمایه اجتماعی- قسمت ۸

همچنین اوقات فراغت ساعاتی است که برای تمدید قوا، رفع خستگی، استراحت، تفریح و لذت از زندگی به کار گرفته می شود. البته شاید این مقوله، از نظر بسیاری از افراد چندان مهم وبا ارزش تلقی نشود اما به جرأت می توان گفت همان طور که نوع شغل و میزان دقت و توجه افراد به شغلشان در زمان انجام آن می توان باعث رشد و توسعه جامعه شود، به همان نسبت چگونگی گذران اوقات فراغت و اختصاص دادن زمان خاص به شکل صحیح و منطقی به اوقات فراغت هم می تواند در جای خود باعث رشد و ارتقای تک تک افراد در زندگی شخصی و اجتماعی شود (یمینی‌فیروز، ۱۳۹۱).
جرج باتلر[۱۸] معتقد است: تفریحات سالمی که افراد در اوقات فراغت خود انجام می ‌دهند، موجب انبساط روانی، رشد و توسعه شخصیت، ممانعت از جنایت، مشارکت اجتماعی و احساس مسئولیت می‌شود و سلامت جسمانی، اخلاقی و اقتصادی شخص را فراهم می‌سازد. در اثر گذر این گونه اوقات فراغت، منافع فردی، گروهی، اجتماعی تأمین می‌شود. این مزایا شامل حال کودکان، بزرگسالان، پسران، دختران، زنان و مردان می‌شود (جلالی فرهانی، ۱۳۹۰).
از مجموعه تعاریف، عناوین و نظریات مطرح شده پیرامون اوقات فراغت نکات مشترک زیر را می‌توان بدست آورد:

اوقات فراغت مخصوص قسمتی از اوقات آزاد فرد است نه زمان کار.
با پیشرفت صنعت و تکنولوژی اوقات فراغت افراد افزایش یافته و از اهمیت بیشتری برخوردار می‌باشد.
نحوه گذران اوقات فراغت برای افراد امری آزاد و انتخابی است.
در نتیجۀ گذران اوقات فراغت نوعی رضایت خاطر، آرامش و رفع خستگی حاصل می‌شود.
فعالیت‌های اوقات فراغت بسته به فراغت‌گر تعریف می‌شود.
باید در این زمان افراد را به دور از هر گونه تعهد شخصیت اجتماعی، خانوادگی و مذهبی دانست.

۲- ۳ تفریح
تفریح در فرهنگ دهخدا گردش کردن، شادی کردن، سپری کردن اوقات فراغت با فعالیت‌های فرح بخش تعریف شده است؛ امروزه تفریح و گذران مناسب اوقات فراغت وسیله‌ای مؤثر برای پرورش قوای فکری، جسمی و اخلاقی افراد بوده و عاملی برای جلوگیری از کج روی‌های اجتماعی محسوب می‌شود (رحمانی و همکاران، ۱۳۸۵). این واژه به عنوان مفهومی متضاد با کار و دریافت دستمزد، در دوران انقلاب صنعتی، توسط کارکنان و کارفرمایانی که به دنبال راهی برای تجدید قوا در پی‌ساعت‌های متمادی کار پر زحمت بودند، به کار برده شد (کشگر و احسانی، ۱۳۹۲). در همین ارتباط بوچر[۱۹] در کتاب مبانی تربیت بدنی، برای تفریح شش هدف را ذکر می‌کند که در واقع فعالیت‌های مربوط به اوقات فراغت را شرح می دهند:
فعالیتی است که به طور خصوصی و با میل شخصی انجام می‌شود.
روابط انسانی در آن آزاد است.
علاقه فرد در آن مطرح است و مهارت او افزایش می‌یابد.
بهداشت و آمادگی بدنی را به همراه دارد.
موجب بروز خلاقیت و اظهار وجود می‌شود.
شرایط مناسب محیطی را برای گذران اوقات فراغت فراهم می‌سازد (آوست و ایوچر، ۱۳۷۴).
در واقع تفریح به فعالیت‌هایی که در اوقات فراغت معمولاً با هدف لذت بردن انجام می‌شود، برمی‌گردد. گرام و کلار[۲۰] (۱۹۷۹) تفریح را پاسخ هیجانی مثبت ناشی از شرکت در یک فعالیت تفریحی می‌نامند که بوسیله فرد یا سازمان دیگری فراهم شده است و رضایت درونی و احساس خوب بودن از نتایج این شرایط هیجانی است. تفریح یکی از تجربیات اوقات فراغت است که در آن گزینه ها و نتایج مورد انتظار مشارکت بر عهده خود شخص است. فعالیت‌های تفریحی با نام فراغت از کار، دوباره سازی انرژی برای کار یا فعالیت مثبت انجام شوند و شامل فعالیت هایی هستند که از دیدگاه اجتماعی پذیرفتنی باشند. تفریح اقداماتی است که به منظور سرگرمی و لذت بردن از لحظه ها صورت می‌پذیرد. معمولاً، تفریح در ارتباط با فعالیت های اختیاری، سازمان دهی شده، رهایی اجتماعی و سرگرمی می‌باشد که در زمان وقت آزاد رخ می‌دهد (کسینگ[۲۱]،۲۰۱۲ ). انجام فعالیت تفریحی به صورت انتخابی و داوطلبانه است. بازی هم یک جور تفریح است اما بازی تنها فعالیتی نیست که می‌توان به عنوان تفریح انجام داد (کسینگ، ۲۰۱۰).
در یک جمع‌بندی کلی می‌توان گفت: تفریح با فعالیت سرو کار دارد، اشکال مختلفی دارد، در طی فراغت رخ می‌دهد، با احساس رضایت برانگیخته می‌شود، شبیه بازی است، دارای تولیدات جانبی است. در واقع در برنامه‌ریزی تفریحی، هدف ایجاد فرصت برای اشخاص است تا از بین فعالیت‌های مختلف آن چه را دوست دارند انتخاب کنند و سپس به شرکت کنندگان کمک می‌شود تا به عنوان نتیجه، تجربه‌ای مثبت بدست آورند. (کشکر و احسانی، ۱۳۹۲).
۲ -۴ ورزش تفریحی
ورزش را می‌توان باچند مشخصه کلیدی شناسایی کرد. این مشخصه ها عبارتند از: فعالیت‌های بدنی ( قدرت، چابکی، سرعت)، ساختار و قوانینی که فضا و زمان را مورد توجه قرار می‌دهند، رقابت یا سوگیری به سمت هدف حتی با وجود رقبا یا به تنهایی و بدون آنها، قابل پیش بینی نبودن نتایج (کشکر و احسانی، ۱۳۹۲). از طرفی ورزش تفریحی، شکلی از فعالیتهای جسمانی یا حضور منظم درفعالیت‌های فیزیکی است که سلامت بدنی و روانی را بهبود بخشیده، روابط اجتماعی را شکل داده و یا منجر به نتایج مثبت میشود و شامل ورزشهایی به منظور ارتقاء آمادگی جسمانی و مفرح است و شامل پنج نوع برنامه ورزش آموزشی، ورزش غیر رسمی، ورزش درون بخشی، ورزش برون بخشی و ورزش باشگاهی می شود( سند راهبردی نظام جامع توسعه تربیت بدنی و ورزش کشور، ۱۳۸۲).
گذران اوقات فراغت به گونه مناسب و از راه تفریحات سالم و به ویژه ورزش تفریحی، اثرهای مثبت فراوانی بر شخص و جامعه دارد که عبارتند از:
منافع شخصی رهایی از فشار و تنش، سلامت جسمی، بهداشت روانی، رشد مهارت، خلاقیت، خود شکوفایی، یادگیری، رشد شخصیت و غیره.
منافع اجتماعی تقویت خانواده، توسعه روابط دوستانه، افزایش بهره‌وری عمومی، بهبود بهداشت عمومی، پرورش روحیه اجتماعی.
منافع اقتصادی افزایش کار و اشتغال، توسعه نواحی روستایی، گسترش رفاه عمومی، توسعه تأسیسات و خدمات.
منافع محیطی جلوگیری از اشغال اراضی، گسترش آموزش محیطی، توسعه فرهنگ زیست محیطی، توسعه همکاری میان نهاد های شهری و محیطی(جلالی فرهانی، ۱۳۹۱).

حتما بخوانید :   مقاله - شناسائی و رتبه بندی عوامل تاثیر گذار آمیخته ترفیع در فروش صنایع ...

دانلود متن کامل این پایان نامه در سایت abisho.ir
برچسب گذاری شده با: , , , , , ,